sábado, 5 de enero de 2013

¿Defectos o virtudes?

Muchas veces me pregunto qué veo en ti que me enamora tanto, si tus virtudes o tus defectos, y es que, si no estuviera tan enamorada de ti como lo estoy, sólo me quedaría con las virtudes, pero tienes suerte, porque con el tiempo, y por cómo eres, has ido calando cada vez más en mi corazón... Tanto, que si no tuvieras tus defectos no sé si te amaría tantísimo como te amo.
¿Sabes? Eres un chico y una persona maravillosa, la mejor que conozco sin duda. No porque te ame, si no porque tú eres así, y esa es la verdad. Eres tímido con la gente al principio, pero cuando intercambias dos palabras con alguien nuevo te sueltas y acabas diciendo gilipolleces divertidas. Eres un famous y es por eso, porque te haces querer muy fácilmente. Eres un amor de persona.
Eres amable, buena persona, pacífico y tranquilo en cuanto a peleas, incapaz de enfadarte a menudo... Y eso me gusta, porque eres mi calma dentro de la tormenta. Normalmente todo el que te conoce habla bien de ti, y sabes que solo unos cuantos son los bastante estúpidos como para hacer lo contrario.
Eres fiel, alguien en quien se puede confiar, con quien puedes estar seguro sabiendo que no te decepcionará, y que, cuando alguien está mal, te falta tiempo para socorrerlo. Con razón eres un héroe.
A veces fallas... Y es normal, eres humano, pero cuando lo haces te entristeces muchísimo, sabes que lo has hecho mal, y tienes la suficiente fuerza como para enmendar tu error.
Luchas por lo que te importa, por cambiar las cosas si algo no te gusta, y eso a mi, personalmente, me encanta saberlo, porque me da seguridad y confianza para hacerlo yo también.
Si con todo eso no tienes suficiente, te diré que eres guapísimo. Di lo que quieras, que eres feo, horrible, o lo que sea que se te pase por la cabeza, pero el no tener el ego subido hasta las nubes también te hace humilde como persona.
Eres tan genial, adorable... Y no porque seas guapo, que también, si no por todas las estupideces que se te ocurren, o que te salen. A veces tu comportamiento es como el de un niño pequeño por lo inocente que puedes llegar a ser, la vocecita tonta que se te pone cuando pides perdón por alguna tontería, o como he dicho antes: las tonterías.
Eres divertido e increíblemente tonto y desastre, lo sabes, y sí, es un defecto, uno que forma parte de ti y que amo con locura. No cambies, porque aún con esas, eres capaz de sacarme sonrisas.
Aunque te he dicho que eres un tontito, sabes que no me refiero a tu inteligencia, porque cuando te pregunto cosas casi siempre sabes la respuesta, y más si es de ordenadores. No sabes lo mucho que me llegas a ayudar con todo tu conocimiento. Gracias.
Eres un romántico, y eso me encanta. Me encanta que me mimes, te preocupes por mi y que a veces seas algo celosillo. Me encanta que estés tan loco por mi, el haber conseguido tu amor y que estés dispuesto a todo por un futuro juntos, el ser una de las personas más importantes en tu vida y que confíes tanto en mi, en que no te fallaré. Te diré un secreto, y es que yo tampoco soy perfecta en general, así que gracias por amarme con mis defectos también, que son muchos.
Y doy gracias a Dios, a Budha, a tu madre y a quien haga falta por haberte creado así de bien, porque cielo, no sé si esto son virtudes o defectos, solo sé que así eres tú, que así te amo y que así ya eres perfecto para mi. 

sábado, 22 de diciembre de 2012

La loca

Bueno, pues esto es una historieta que hice como ejercicio en Lengua, 4º de la ESO, para que vean la ida de olla que tenía xD


Era un día soleado y Críspula paseaba por la calle. Cualquiera que pasase por su lado la miraba mal por la forma de vestir que tenía: Coleta alta, gafas de culo de  vaso tipo "La Blasa", pantalones pesqueros a la altura del sobaco, camisa colorida a cuadros remetida mal por dentro de los pantalones, calcetines subidos de un color distinto cada uno, y zapatillas del mercaíllo.
Mientras iba paseando, se tropezó con un bordillo, cayó encima de una mierda de perro, y de repente alguien la ayuda, Adefesio, un antiguo compañero suyo.
-Adefesio: Cuanto tiempo Críspula.
-Críspula: ¡Pues sí!¡Vamos a darnos un abrazo, ¿no?!
-Adefesio: (Viendo que se va a pringar él también con la cagada perruna grita:) ¡No, no, déjalo! Si con dos besos sobra... (Se dan dos besos)
-Críspula: ¿Dónde vas tan rápido?
-Adefesio: Pues voy al tanatorio.
-Críspula: ¡Ah, sí!¡Si yo voy mucho por ahí también... ¡Desde hace años!
-Adefesio: (Con la boca abierta) ¿Cómo que vas muchos por allí?¿Trabajas o algo?
-Críspula: ¡Qué va! Voy a robar.
-Adefesio: (Con los ojos como balones y la boca por el suelo) ¡¿¡¿¡¿Que vas a robar?!?!?!
-Críspula: Sí, pero no se lo digas a nadie porque como me pille el dueño me mata.
-Adefesio: ¿Y qué robas?
-Críspula: Pues... Últimamente me he aficionado al J&B, pero también robo Ron Brugal, Larios, Ponche Caballero, Calimocho, Ron con miel, Ron Negrita, Cutty Shark, también robo paquetes de cigarrillos, hielos y vasos... ¡Ah! Y si me sobra tiempo cojo algo de la caja registradora.
-Adefesio: Eh... Vamos a ver, lo que tu dices es el locutorio, no el tanatorio.
-Críspula: ¿Ah sí?¿Y qué es el tanatorio?
-Adefesio: Es un edificio donde tienen a los muertos antes de enterrarlos.
-Críspula: Ahhh... ¿Y les quitan los ojos y las tripas? Si yo creía que eso ya no se hacía desde hace mucho... ¿Y qué hacen con las tripas?¿Se las dan a los gatos?¿O a los restaurantes chinos? Ya sabes, para reciclar.
-Adefesio: (Desesperado) ¿Has vuelto a olvidar tomarte las pastillas?
-Críspula: Bueeeeno... Se donde están, pero no las puedo coger, porque verás: Después de robar en el locutorio, como tú dices, y de hacer botellón yo sola, porque no tengo amigos y como no tengo amigos me lo tengo que beber todo yo sola... En fin, llegué a mi casa. Bueno, a mi casa... No se si era la mía porque la llave no encajaba en la cerradura, o yo estaba pedo perdía y no atinaba... Y llamé al timbre y una voz que me sonaba me dijo: "Vete Críspula, que no estamos. Vete y no vuelvas." Así que como creo que esa voz que escuché era mi conciencia, le hice caso y me fui. Por eso no puedo coger mis pastillas.
-Adefesio: Ehh... Sí, muy bien... Me alegro mucho... Que mira, que me tengo que ir, ¿vale?
-Críspula: ¿Ya? Pero si apenas hemos hablado... ¡Mira, que te voy a demostrar que se dar la voltereta en el aire hacia atrás!
Críspula hace la acrobacia, se come el suelo y la mierda de perro de antes. Adefesio, con cara de alivio, se va corriendo más feliz que un regaliz. Actualmente Críspula tiene 82 años y trafica con todo lo que pilla.
FIN.

martes, 11 de diciembre de 2012

Solo quédate conmigo.

Haré que en tu cara se dibuje una sonrisa cada vez que te tenga a mi lado, conseguiré hacerte llorar cuando sea necesario, te amaré como nadie lo ha hecho jamás, te animaré cuando estés de bajón, te agarraré de la mano y no te soltaré jamás, te echaré de menos cuando te alejes un paso de mi, me enfadaré y a los dos segundos me desenfadaré, conseguiré que solo me ames a mí y no sea necesario que pienses en otras, te daré besos que no borrarás jamás, mis ojos siempre estarán fijos en ti, mis oídos te escucharán siempre que hables, y en mi cara se formará una sonrisa cuando más la necesites. Te daré las gracias por cada hora, minuto o segundo que pases a mi lado, te daré las gracias hasta que me quede afónica, te diré 'te amo' todas las veces que haga falta, hasta que esas palabras dejen de tener sentido, conseguiré ser una huella imborrable en tu vida, me haré un huequito en tu corazón si tu me lo permites y yo te daré todo el mío, haré que nuestra película no tenga fin, te haré reír por cualquier gilipollez, construiré nuestro propio mundo en el que solo tu y yo existamos, me tragaré los celos cuando me invadan, conseguiré que te sientas orgulloso de tenerme. Lo cumpliré todo y a cambio no quiero nada, solo que estés conmigo.




lunes, 26 de noviembre de 2012

26


"No me importa que hayan millones de hombres en el mundo.
Te encontré a ti y no fue necesario buscar más.
Porque desde que dijiste mi nombre lo supe.
Supe que no querría escuchar a nadie más.
Eres tú todo lo que yo quiero.
Ahora, mañana y después de todos los mañanas que se nos vienen.
No me importa que sean más lindos, que tengan más cosas o que me ofrezcan el mundo entero.
No me importa lo que digan.
Te tengo a ti mi amor ¿Qué más podría querer?
Llegaste con tu sonrisa estúpida y fue suficiente para llenarme por completo.

Tengo una propuesta.
Quédate conmigo.
Pasemos el tiempo juntos.
Tú y tus errores.
Tú y tus inseguridades.
Me quedo con todo.
Porque es tuyo.

Es a ti a quien quiero…no quiero no.
Amo, es a ti a quien amo.
Y cuando hay amor, hay que quedarse.
Pues escuché que dijiste que también me amabas.

Pasa el tiempo contigo.
Que contigo me quedo hasta las últimas.
Pase lo que pase.
Tu y yo.

¿Qué me dices?"

lunes, 19 de noviembre de 2012

Epistula

Mi optime vir, decem meses longum est tempus, sed amor meus tempore non minuitur.
Meus amor erga te multo maior est hodie quam tunc. Tempus amore meum non minuit, immo vero auget.
Tu solus amore meo dignus es, tu enim me amas.
At nunc te solum nec ullum alium virum amo.
Ut tunc te amabam, ita etiam te amo.

sábado, 3 de noviembre de 2012

Respuesta:

Mi querido héroe:

En primer lugar, ya sabes como contesto a tus "Te amo": Con un beso y un "Yo más".

Sabes que yo tampoco puedo vivir sin ti. Toda mi vida se basa en amarte y en intentar hacerte feliz por medio de lo poco que tengo. Eres mi luz, mi salvación, y el único capaz de hacerme feliz... No te vayas nunca porque te necesito para poder vivir, para querer vivir.

¿Sabes? La gente que dice que la distancia separa... Y a veces yo también lo pienso, pero si te fijas, también nos une. Sabemos lo difícil que es poder estar juntos, y por eso valoramos nuestro tiempo, luchamos el uno por el otro y hace que todo esto sea perfecto. La distancia es una prueba de la que vamos a salir vencedores. Yo no me pienso rendir... Quiero un "para siempre" a tu lado y lo conseguiré.

Gracias por estar siempre ahí, cielo, y no rendirte nunca a pesar de los fallos tan grandes que tengo... Si por algo somos perfectos es porque también nos perdonamos y sacamos todo esto adelante.

Te amo, mi vida, te amo tanto que lo daría todo por ti. Soy capaz de hacer lo que me pidas dándote mi corazón para siempre confiando en que lo cuidarás y que no le harás daño. Te amo ciegamente y confío en ti. Sabes de sobra que eres la única persona de la que me fío y de la única por la que pondría la mano en el fuego. Eres la persona más importante de mi vida y el único, siempre el único, para todo, y lo más importante, para siempre.

Vamos a hacer realidad nuestros sueños, amor, porque ya se están cumpliendo.


viernes, 2 de noviembre de 2012

Ámame, porque te adoro...


Callad, por Dios, ¡oh! don Juan,
que no podré resistir
mucho tiempo sin morir,
tan nunca sentido afán.
¡Ah! Callad, por compasión,
que, oyéndoos, me parece
que mi cerebro enloquece
y se arde mi corazón.
¡Ah! Me habéis dado a beber
un filtro infernal, sin duda,
que a rendiros os ayuda
la virtud de la mujer.
Tal vez poseéis, don Juan,
un misterioso amuleto,
que a vos me atrae en secreto
como irresistible imán.
Tal vez Satán puso en vos
su vista fascinadora,
su palabra seductora
y el amor que negó a Dios.
¿Y que he de hacer, ¡ay de mí!,
sino caer en vuestros brazos,
si el corazón en pedazos,
me vais robado de aquí?
No, don Juan; en poder mío
resistirte no está ya;
yo voy a ti, como va
sorbido al mar ese río.
Tu presencia me enajena,
tus palabras me alucinan,
y tus ojos me fascinan,
y tu aliento me envenena.
¡Don Juan! ¡Don Juan! Yo lo imploro
de tu hidalga compasión:
o arráncame el corazón
o ámame, porque te adoro.